Dla jednej chwili

Cześć, mam na imię Paulina. 

Zgubiłam się. Biegnąc na spotkanie z losem potknęłam się na wyboistej ścieżce i przewróciłam. Nie wiem jak długo tam leżałam, ale gdy otworzyłam oczy było już ciemno. Trudno jest mi złapać równowagę, ostrożnie więc posuwam się do przodu. Dookoła mnie nadal panuje mrok. Jest mi w nim dobrze i jednocześnie się go boję. Przyjemna gęsia skórka na grzbiecie dodaje mi swoją obecnością pewności że nie jestem sama. Za, przed, nad, pod i z boku słyszę różne dżwięki które obawiam się interpretować. Widzę też niewyraźne więc niezrozumiałe dla mnie krztałty.

Wczoraj jakaś gwiazda, albo ręka uderzyła mnie w głowę i znów się przewróciłam. Tym razem wstałam natychmiast, jednak nic się nie zmieniło. 

Nie potrzebuję towarzystwa. Lubię tą czerń. Gdyby jednak ktoś zechciał złapać mnie za rękę mogłabym spróbowac pobiec. Ciekawi mnie jak to jest isć w świetle, wszystko widząc i wiedząc dobrze gdzie się idzie. Może gdybym pobiegła to w końcu trafilabym na jakąś lukę w czarnobycie. Chciałabym tylko zerknąć, choćby na chwilę by zaspokoić ciekawość. Potrzebuję do tego czyjejś życzliwej dłoni. Bym była pewna jej zamiarów i tego że istnieję wraz z nią.